“Een begeleiding is een doorgangsplek, zoals de karavanserai bij de doortocht door de woestijn ; een plek om tot rust te komen, je te zuiveren van alle stof van onderweg, voeding te vergaren en schoon drinkwater tot je te nemen. Deze plek met zowel een toegangspoort als een uitgangspoort bood de mogelijkheid om nieuwe energie op te doen en gaf wellicht een ander perspectief op de manier van reizen. Iedere reiziger wist echter dat hij bij het vervolgen van de reis opnieuw verantwoordelijk was voor zijn route en voor wat hij daar zou tegenkomen “.
Fragment uit De Maskermaker
Hoe mooi is het om dat beeld in een begeleidingssituatie of in gelijk welk ander moment met anderen voor ogen te kunnen hebben. Het besef dat elk zijn of haar unieke weg reeds heeft afgelegd, met alles wat hij of zij daarin is tegen gekomen. Om dan als “reiziger” te voelen wat nodig is om terug verder te kunnen, en als “doorgangsplek” mee te bewegen in dat wat op dat moment voor de reiziger belangrijk en nodig is.
Dit alles vanuit gelijkwaardigheid, wetende dat de reiziger eigenaar is van zijn of haar reis, en erop vertrouwende dat hij of zij die verantwoordelijkheid ook volledig zelf kan dragen 
Een mooi beeld voor de “redders” onder ons 
Puur-Vicky 